Tajanstveni kameni krugovi i magaliti otkriveni su širom sveta, ali malo se zna o njihovom tačnom značenju i načinu na koji su izgrađeni. Ove kamene građevine privukle su najviše svetske pažnje.

Stounhendž u Velikoj Britaniji

Stounhendž, kameni krug, izgrađen je pre oko 3.000 godina na severu Solsberije u jugozapadnoj Engleskoj. Pretpostavlja se da je kamenje prenošeno splavovima niz reku, a zatim vučeno snagom konja pomoću valjaka. Sam proces uključivao je mesece napornog rada. Razlog zbog kog je sagrađen ostaje nepoznat. Teoretičari smatraju da je upitanju sveto mesto namenjeno religioznim ceremonijama i obredima. Veruje se da je sagrađen u čast poštovaoca Sunca, jer je otvor u krugu okrenut prema izlasku Sunca.

Kamenje iz Karnaka u Francuskoj

Menhiri predstavljaju kameni kultni pilir posađen u zemlju u obliku spomenika. Podignuti su uspravno i predstavljaju ljudske figure. Na hiljade menhira i drugih različitih tipova megalita starih oko 4.500 godina postavljeno je u redove u blizini mesta u Karnaku, u Britaniji. Veruje se da su u pitanju primitivna sedišta, astronomske opservatorije ili hramovi koji su služili u verske svrhe, ali se ne može sa sigurnošću utvrditi kakve.

Na arheološkim lokalitetima Gochang, Hwasun i Ganghwa nalazi se nekoliko stotina jednoćelijskih grobnica. One su napravljene od dve ili više kamenih ploča i kao takve činile su grobne komore. Grobnice su pod zaštitom Uneska, jer se na ova tri lokaliteta nalazi oko 40 odsto svetskih dolmena.

Kamene lopte iz Kostarike

Poreklo i značenje kamenih kugli tema je debata arheologa širom sveta. Kugle su napravljene od čvrstog kamena koje se nalazi na vrhu planine Talamanka. Najveća kugla široka je oko 2m u prečniku a teška je više od 16 tona. Kamene kugle otkrili su zaposleni kompanije koja se bavi distribucijom voća, 1930. godine u toku krčenja šume. Nakon što su otkrivene, sve kugle su pomerene sa lokacije.

Najveći kameni krug na svetu u selu Ejvberi

U engleskom selu Ejvberi nalazi se najveći praistorijski kameni krug, na 32 km udaljenosti od Stounhendža. Spomenik je sadržao oko 100 kamenja, a veruje se da je deo ritualnog centra. Prema arheolozima, krugovi i kamenje predstavljaju puteve kao deo javnog prostora za verske obrede. Arheolog Aleksandar Kelet je tokom 1930. godine otkrio skelet ispod jednog kamena. Kosti su pripadale čoveku iz 14. veka, čije telo je ostalo zarobljeno pod kamenom, dok je pokušavao da ga pomeri.

Kamenje jelena u Sibiru i Mongoliji

Kamenje jelena predstavlja nizove rasutog kamenja po Mongoliji i Siberiji, i to više od 1.200 drevnog kamenja. Ime je dobilo zbog crteža jelena dobro uklesanih i očuvanih. Kamenje dostiže visinu od 3 do 13 metara. Grupisani su i povezani drevnim grobnicama, a naučnici veruju da su postavljeni pre više od 3.000 godina. Crteži pored jelena uključuju i crteže ljudi, kao i simbola koji predstavljaju Mesec i Sunce. Arheolozi smatraju da je kamenje posvećeno velikim ratnicima.

Da li ste se nekad upitali ima li ogledalo boju? Stara verovanja ukazuju da je ogledalo magičan predmet, a da je odraz u ogledalu rezultat delovanja magičnih sila. 

Priča o ogledalu počinje verovanjima u čarolije i magične sile. U prošlosti, ogledalo je posmatrano kao delo đavola. U antičko doba ogledala su nastajala od srebra, zlata, poliranih delova metala, bronze i bakra.

Kada je staklo počelo da se obrđuje i izrađuje, ubrzo su i ogledala počela da se stvaraju. Tako da je osnovna baza ogledala staklo, dok završni sloj čini metal.

Vremenom su tehnike izrade i obrade postale finije, pa je samim tim i ogledalo, odnosno odraz u ogledalu postao jasniji.

Svetski poznatu manufakturu ogledala stvorili su majstori staklarstva s ostvra Murano u blizini Venecije. Tehnika izrade bazirala se na postavljanju tankog sloja metala na zadnju stranu glatkog komada stakla.

Ogledalo jednostavno nema boju. Ono poprima boju predmeta koje se u njemu ogleda jer sadrži spekularnu refleksiju ili reflektuje svetlost u jednom pravcu. To znači da, koji god predmet da se nađe ispred ogledala, spekularna refleksija će ga reflektovati ili odraziti. Kako većina ogledala nije savršena, odraz često ima primese zelnkaste boje ili pak čini da predmeti izgledaju veći nego što jesu.

Mala oaza Huakačina nalazi se u južnom delu Perua, sa populacijom od stotinak stanovnika. Iako izgleda usamljeno, ovo mestašče udaljeno je od grada Ica samo osam kilometara.

Ovo selo predstavlja pravi mali raj i turističku atrakciju. Podignuto je oko male lagune, a dine se protežu i do nekoliko stotina kilometara u visinu. Huakačina je bilo popularno spa odmaralište, četrdesetih godina prošlog veka, za bogate Peruance. Gosti su dolazili zbog opuštanja i lečenja. Naime, jezero, prema lokalnoj legendi, ima lekovite moći i pomaže pri lečenju raznih bolesti kao što su artritis, reuma, astma i bronhitis.

Period koji je usledio bio je loš po ovo malo mesto. Zanimanje turista polako je opadalo i nekoliko decenija bilo je potpuno prazno. Početkom novog milenujuma, došlo je do ponovnog procvata turizma, kada su brojni investitori započeli ulaganja.

Vremenom su izgrađeni brojni hoteli i restorani, a posetioci i gosti ove rajske oaze mogu uživati u surfovanju na pesku i fantastičnom pogledu zalaska sunca iza peščanih dina.

Legende o izgubljenim gradovima predstavljaju prave misterije koje intrigiraju. Da li su u pitanju samo legende ili naučnici zaista imaju objašnjenje za davno nestale kulture?

Najpoznatija priča o izgubljenoj civilizaciji je ona gradu Atlantidi. Da li je u pitanju samo Platonov mit, u kom celo ostrvo nestaje zbog potopa bogova ili je ovo ostrvo zaista postojalo na mestu današnjeg ostrva Santorini? Postoji dosta teorija o izgubljenoj Atlanditi kao i priča o drugim sličnim slučajevima. Ispostavilo se da su neke legende istinite.

Širom sveta putovale su legende o zapanjujućim gradovima koji su preko noći nestali. Arheolozi tvrde da su mitovi uglavnom utemeljeni na događajima koji su se stvarno desili i koji su izazvali određene katastrofe po čovečanstvo. Zahvaljujući geomitologiji, naučnici pokušavaju da otkriju istinu i činjenice o geološkim događajima koji su potkrepljeni mitovima. Na ovaj način, analizom geomitova ustanovljeno je vreme erupcije vulkana Nabukeleva na Fidžiju.

Kada more proguta ostrvo

Legenda o ostrvu Teoniman u arhipelagu Solomonovih ostrva intrigirao je naučnike. Kako je more moglo tek tako da odnese ostrvo? U pitanju je legenda koja je veoma popularna u ovom kraju sveta. Naime, nakon što je prevarila supruga Roraimena, Sovetau odlazi sa ljubavnikom na ostrvo Teonimanu. Prevareni Roraimenu dolazi do kletve, koja mu pomaže u osveti. Za svoj kanu zakačio je četriri talasa s prednje i četiri sa zadnje strane. Na ostrvu je zasadio dve stabljike biljke taro i vratio se kući. Po kletvi, talasi bi trebalo da progutaju ostrvo Teonimanu, kada iz biljaka nikne lišće. Roraimen je s vrha planine posmatrao kako more guta celo ostrvo zajedno sa njegovom suprugom.

Arheolozi smatraju da je uzrok nestanka ostrva snažan podzeman zemljotres. Uzdrmani temelji doveli su do naglog potonuća ostrva i snažnih cunamija. Istražvanja su pokazala da su u toj regiji, u kojoj se navodno nalazilo ostrvo, postojala potopljena ostrva što dokazuju pronađeni ostaci i krhotine.

Nestali gradovi

Prema epovima Mahabharati i Ramjani postoje gradovi koji su nestali pod talasima. Navodno, nakon što je Krišna to poželela, more je progutalo grad Dvarke, mistično kraljevstvo. Arheološka istraživanja su 1963. godine otkrila ostatke drevnog grada u moru u Indijskom zalivu.

Naučnici smatraju da je uzrok nestanka gradova topljenje lednika, koje dovodi do porasta nivoa vode mora i okeana.

Svaka priča o nestanku civilizacije koja je povezana sa geološkim događajem, stara je od 7.000 do 10.000 godina. Priče koje se prenose s kolena na koleno, možda će dobiti drugačiju formu, ali će zadržati smisao i svaka od njih vredna je daljeg istraživanja, jer opisuju stanje stvari kako je nekad bilo, kao i klimatske promene koje su usledile.

Jedan od najpoznatijih i najposećenijih svetskih metropola, Njujork krije nekoliko zanimljivih činjenica. Pored brojnih mesta za posetiti i videti u ovom gardu nalaze se i lokacije koje, ukoliko vas put nanese u Njujork, morate posetiti.

Podzemni park

U Njujorku, na Zapadnoj strani Menhetna izgrađen je javni park High Line, pa je tako uveliko u izgradnji i podzemni park The Lowline, koji će biti završen 2021. godine.

Sivi soko

Grad Njujork predstavlja dom sivog sokola. Na mostovima i oblakoderima širom grada niču gnezda ove zadivljujuće vrste ptica, dok se u parkovima i na Stenton Ajlendu mogu naći raznovrsne vrtste životinja kao što su zečevi, koranjče i jeleni. U drugim delovima grada, poput Bronksa možete videti kojota, tvora, pa čak i oposuma. A tu su i nezaobilazni slepi miševi.

Tajna železnička stanica

Najpoznatiji hotel u Njujorku, Waldorf Astoria, koji se prvobitno nalazio na mestu danšnjeg Empajer stejt bildinga, počiva iznad skrivene stanice poznate kao Track 61. Ova železnička stanica predstavlja produžetak stanice Grand Central, koja se nalazi nekoliko ulica dalje od hotela. Stanica je izgrađena 1930. godine za tadašnjeg predsednika SAD-a, Frenklina Ruzvelta, kao tajni ulaz u hotel.

Najbolji pogled

Najbolji pogled na Njujork imaćete ukoliko se nađete na Guvernerevom ostrvu. Sa prostranstva kakvo je novi javni park The Hills, koji se prostire na četiri hektara okolnih brda, možete uživati u pogledu na Menhetn, Bruklin, Kip slobode i Džerzi.

Njujorški točak

Njujorški točak na Steton Ajlendu visok 192 metra predstavljaće najviši točak na svetu. Kraj izgradnje planiran je u toku 2018. godine.

Britanija usred Njujorka

Svi veliki svetski gradovi imaju određene četvrti poput Male Italije, Kineske četvrti i drugih. Njujork je prvi grad koji ima četvrt Mala Britanija. Posetioci ove četvrti uživaće u kafiću Tea&Sympathy, tradicionalnom engleskom čaju i prepoznatljivim ukusima hrane.

Belgija je poznata kao zemlja čokolade, piva i bajkovitih predela. U samom centru jednog belgijskog gradića, odvijao se pravi rat ali slatki. O čemu je reč , saznajte u nastavku teksta.

Dvojica uličnih prodavaca i komšija, Karl Demeestere i Soni Breine, započeli su raspravu o kvalitetu nosa, čiji je bolji. Sukob dvojice prodavaca osvanuo je i u nacionalnim vestima, a njihovi sunarodnici objasnili su da je u pitanju sukob oko poslastice. Naime, u Belgiji postoji vrsta slatkog bombona pod nazivom crveni nos.

U pitanju su cuberdonsi, tradicionalni belgijski slatkiši konusnog oblika. Recept za ovaj slatkiš je velika tajna, a poznato je da su glavni sastojci cveće, voće i arapska guma, koja im daje spoljašnju čvrstoću, dok su meki iznutra. Slatkiš je uspeo onda kada postigne spoljašnju mekoću, dok je iznutra bogat ukasnim filom.

Legenda o poreklu ovih bombona dolazi iz drugog belgijskog gradića, Briža. Naime, pravili su ih monasi i nazivali su ih kardinalovim šeširima.

Kuberdonsi se prave po posebnoj recepturi koja je nastala 1930. godine, i potrebno je da prođe šest dana, od pravljenja da degustacije, kako bi ove bombone dostigle potpuno bogatstvo ukusa.

Rat noseva u Gentu postao je aktuelan, nakon sukoba dvojice prodavaca, te mnogi tvrde kako su to namerno uradili, kako bi privukli kupce i unapredili prodaju. Za lokalno stanivništvo, a i turiste, rat noseva postao je prava atrakcija, a kuberdonsi pravi lokalni specijalitet.

Na današnji dan, 23. april, 1616. godine umro je engleski pesnik i dramski pisac Vilijem Šekspir. 

Jedan od najvećih pesnika u istoriji književnosti, rođen je 1564. godine u Stratfordu. Venčao se sa osamnaest godina i imao je troje dece. Karijeru je započeo u Londonu, u periodu od 1585. do 1592. godine, kao glumac, pisac i suvlasnik glumačke ekipe pod nazivom “Ljudi lorda Čemberlena”, kasnije poznatiju kao “Kraljevi ljudi”.

Postoji vrlo malo podataka o Šekspirovom privatnom životu, ali i brojna nagađanja, kao pitanje da li su njegova dela zaista njegova.

Šekspirova dela sastoje se od 38 pozorišnih komada, 154 soneta i nekoliko poema. Pozorišni komadi prevedeni su na mnoge svetske jezike i predstavljeni su širom sveta više nego bilo koji drugi komad.

Rana dela predstavljaju uglavnom komedije koje je pisao do kraja 16. veka, nakon toga pisao je tragedije. U tom periodu nastali su komadi koji se ubrajaju u najbolje engleske pozorišne komade, Hamlet, Magbet, Kralj Lir.

Dok su mnoga dela objavljena u toku njegovog života, Prvi folio – zbirka dramskih dela, objavljena je tek 1623. godine, od strane Šekspirovih prijatelja i kolega.

Viktorijanci su ga slavili, a romantičari su mu se divili. Kao ugledan pesnik i pisac, Šekspir nije doživeo trenutak kada je njegova reputacija stigla do vrha, tek u 19. veku.

Najpoznatiji komadi: Romeo i Julija, Magbet, Otelo, Hamlet, Bura, San letnje noći, Mletački trgovac, Kralj Lir i drugi.

Naučnici su došli do načina koji će im omogućiti lakše i brže utvrđivanje maksimalne brzine svake životinje na planeti. 

Ranija istraživanja pokazala su da faktor brzine ne određuje veličina životinje, ni najmanja, a ni najveća životinja, nije najbrža. Naime, u pitanju je prosek, životinja koja ostvaruje najveću brzinu je srednje veličine, kao što je gepard. Oni važe za najbržu kopnenu životinju na svetu i mogu razviti brzinu i do 112 kilometara na sat.

I pored ovih saznanja, naučnicima predstavlja problem da predvide koliku brzinu životinje mogu da razviju.

Nakon proučavanja podataka o kretanju, ekolozi iz nemačkog Centra za integrativno proučavanje biodiverziteta, odlučili su da osmisle novu tehniku procenjivanja brzine životinja.

Ubrzanje zavisi od telesne težine i od načina kretanja, bilo da je u pitanju trčanje, plivanje ili letenje. Dok veće životinje iscrpe svoje mišiće i utroše veliku količinu energije u startu, životinje srednje veličine ispadaju mnogo brže. Najbolji način da se predvidi ubrzanje je uračunavanje faktora temperature u metode analize. Naučnici rade i na modelu ispitivanje brzine lova, koja je najbrža, a koja je najsporija životinja u ovom procesu.

Istraživači sa Instituta za ornitologiju „Maks Plank“ utvrdili su da je najbrži horizontalni letač na svetu vrsta brazilskog slepog miša, koji dostiže brzinu do 160 kilometara na sat.

Kada su u pitanju velika takmičenja, broj igara je raznovrsan. Pored onih poznatih sportova, postoje sportovi za koje nikad nismo čuli ali i oni koji su prilično čudni. Baletsko skijanje, brzinsko skijanje i skidžoring su sportovi koji su nekada bili deo Zimskih olimpijskih igara, a zašto to više nisu, otkrijte u nastavku teksta.

Balet na skijama

U pitanju je disciplina koja pripada slobodnom stilu skijanja, a predstavljalja je zvanični sport na Zimskim olimpijskim igrama održanim 1988. i 1992. godine. Ova disciplina poznata je i kao akrosking, jer podseća na umetničko skijanje i izvodi se uz koreografiju i muziku, a obuhvata i elemente alpskog skijanja, sportskog plesa i akrobatskih veština. Skijaški balet kao demontrativni sport Olimpijskih igara trebao je da promeni sport kakav danas poznajemo, ali to se nije dogodilo. Međunarodni skijaški savez je 1996. godine, zaustavio svako formalno takmičenje u skijaškom baletu.

Skidžoring

Skidžoring nekad je bio način putovanja kroz zabačena mesta, danas je jedan od ekstremnijih sportova. Poput baletskog skijanja, skidžoring je predstavljao demonstracioni sport na Zimskim olimpijskim igrama 1928. godine. U ovoj disciplini, trkački konji bez jahača ili psi, vuku osobu na skijama koja drži uzde. Takmičari se upuštaju u brzinu i do 50 kilometara na sat. Danas se ovaj sport održava u Kanadi, Francuskoj, SAD-u i delovima Skandinavije.

Brzinsko skijanje

Cilj ove discipline nije jednostavno prestići drugog takmičara, već leteti na skijama što kraće. Kao sportska disciplina bila je deo Zimskih olimpijskih igara 1992. godine u Francuskoj, takođe izvođena kao demonstracioni sport. Nikad nije postala zvaničan sport jer je nažalost, jedan od takmičara tokom treninga, poginuo.