Gradić na najsevernijem delu planete Zemlje, u arhipelagu Svalbard, interesantan je i poseban po mnogim specifičnim karakteristikama.

U pitanju je Longjir, grad u kojem je ilegalno umreti.

Neobičan gradić na severu

Longjir se nalazi u arhipelagu Svalbard i predstavlja jedno od najsevernijih, naseljenih mesta na planeti Zemlji. U pitanju je najveći i glavni grad pokrajine Svalbard, norveške prekomorske teritorije.

Naselje se prostire preko najvećeg ostrva Svalbarda, između Severnog pola i norveške obale. U njemu živi oko 2.075 stanovnika, od toga 500 studenata lokalnog fakulteta.

Stanovnici nisu kolasični lokalci. Naime, svi su se doselili iz nekog drugog mesta ili države. Postoji nekoliko porodica koje naseljavaju ovaj gradić generacijama, ali se većina uglavnom ne zadržava. Prvi stanovnici grada, bili su rudari, koji su došli iz drugih gradova i naselili se tu zbog posla.

U Longjiru, ljudi šetaju s puškom okačenom o rame. Razlog je predostrožnost u slučaju napada medveda. Iako, ni jedan slučaj još nije zabeležen, stanovnici su uvek na oprezu.

Žuti reflektni prsluci nose se zbog bezbednosti. Naime, kako su zime duge i mračne, vozači slabije vide pešake, ukoliko nemaju na sebi prsluke.

Izuvanje je obavezno, kada se ulazi u ugostiteljske objekte, kako se sneg ne bi unosio unutra. Ovaj običaj nastao je dok su grad naseljavali rudari, koji su se uvek izuvali ispred vrata, kako u prostorije i objekte ne bi unosili ugalj. Papuče spremno čekaju svakog putnika namernika.

Iako malo poznato mesto, ovaj gradić može da se pohvali najvećom kolekcijom vina na svetu. U vinskom podrumu restorana Huset, nalazi se više od 30 hiljada različitih vina iz celog sveta.

Zanimljivo je da ulice ovog grada nemaju imena, nego brojeve i da Sunce ne izlazi skoro četiri meseca. Ova pojava poznata je kao polarna noć.

Zašto je ilegalno umreti u ovom gradu?

Longjir je grad koji ima malo groblje, ali u poslednjih 70 godina, nijedna osoba nije sahranjena na ovom groblju, iz razloga što se tela nikad ne raspadnu. Naime, stručnjaci su otkrili da su tela savršeno očuvana zbog smrznutog zemljišta. Iz istog razloga, gotovo je nemoguće iskopati rupu.

Posmrtni ostaci šalju se u državu pokojnika ili se kremiraju.

Pokušaj povećanja broja pčela, odnosno povećanje proizvodnje meda, 1950 – ih godina, doveo je do nastanaka pčela ubica.

Naime, na hiljade pčela pobeglo je iz laboratorije i prouzrokovalo više od 400 smrtnih slučajeva.

Pčele ubice

Strašna priča o pčelama ubicama počela je pokušajem stručnjaka, da se poveća količina proizvodnje meda, tokom 50-ih godina. Novonastale pčele, koje su slučajno pobegle iz laboratorije blizu Rio Klare u Brazilu, ubole su na hiljade ljudi, širom Amerike.

Biolog Vorvik E Kerr, tokom 1957. godine, u laboratoriji u okolini Brazila, započinje projekat, odobren od strane brazilske vlade, u cilju povećanja proizvodnje količine meda. Projekat je odobren, jer su evropske pčele, dobro poznata vrsta u Južnoj Americi, bile nedovoljno produktivne u klimatskim uslovima, karakterističnim za Brazil.

Vorvik Kerr je smatrao da najbolje rešenje leži u ukrštanju evropske vrste pčela sa afričkim genima. Na ovaj način, odnosno ovakvim ukrštanjem, dobila bi se hibridna vrsta, koja će biti dosta produktivnija u skupljanju meda, u tropskim uslovima.

Kada je stvorena afrikanizovana vrsta pčele, širom sveta poznatija kao pčela ubica, u početku je dovela do uspeha, jer su novonastali hibridi obavljali posao proizvodnje mnogo bolje od pčela. Ali, bila je dovoljna samo jedna loša karakteristika, da sve pođe po zlu.

Naime, usvojile su određene ektremne instinkte odbrambenih kolinija.

Kako su ove pčele pobegle iz laboratorije, ostalo je nerazjašnjeno. Poznata je informacija, da je na hiljade pčela ubica pobeglo, a zatim se raštrkalo širom Južne i Centralne Amerike.

Tim stručnjaka, uključujući i samog Kerra, verovalo je da će vrsta, napolju, brzo izumreti ili da će agresivne karakteristike biti ublažene nakon ukrštanja sa evropskim rođacima. Nažalost, nije se dogodilo ništa slično.

Iz Južne Amerike, ka Centralnoj Americi, do sredine 80-ih godina, zauzele su skoro celo podrčje SAD-a, i danas se mogu pronaći u Kaliforniji, Arizonu, Teksasu, Novom Meksiku, Nevadi, Floridi i drugim državama.

Prouzrokovale su smrt najmanje 400 ljudi, širom Amerike ali i ostalih delova sveta. Otrov ovih pčela nije drugačiji od otrova vrste od koje su nastale. U pitanju je isključivo agresivno ponašanje. Smrtonosna doza iznosi oko hiljadu ujeda pčela.

Pčele su opasne onda kada brane svoju koloniju, a jednoj koloniji može biti i do 10.000 pčela.

Kasnije sprovdene studije, pokazale su da se nivo agresivnosti kod pčela ubica, smanjio. Naime, naučna grupa u Portoriku sprovela je studiju i pokušala da izmeri nivo agresivnosti u afrikanizovanim pčelama. Rezultati studije pokazali su da su ove pčele agresivne koliko i evropske.

Kako su pčele ubice stigle do Portorika, tokom 90-ih godina, može se zaključiti da je, za ovakvu promenu, bilo je potrebno 20 godina.

Kada planiramo putovanje i posetu drugoj državi, često razmišljamo i o tradicionalnoj hrani i namirnicama karakterističnim za to područje.

“Ponuda” je raznovrsna, a sve zavisi od vas i šta preferirate. Pa, tako postoje idealne destinacije za ljubitlje egzotične kuhinje, začinjene hrane, kao i za vegetarijance.

Gde se najbolje jede?

Statistika je pokazala da se najbolja začinjena hrana služi na Bliskom istoku, dok je idealna destinacija za vegetarijance, nemačka prestonica, Berlin.

Restoran u italijanskom gradiću San Vito di Kadore, poslužuje obroke, napravljene od namirnica koje se “love” ili skupljaju, pred samu pripremu jela, na imanju na kojem se restoran nalazi.

Priprema fermentisanog tofua karakteristična je za azijske zemlje.

Glavni grad Japana, Tokio poneo je titulu grada u kom se najbolje jede, odnosno grad u kom je hrana najukusnija. U Tokiju pored japanske kuhinje, zastupljene su i italijanska i francuska kuhinja. Ovaj grad nudi raznovrsnost kada je hrana u pitanju, pa se tako može pronaći veliki izbor jela, odnosno restorana po pristupačnim cenama.

Irska predstavlja idealnu kombinaciju za sve ljubitelje dobre jagnjetine sa Akil ostrva ili dagnji iz Kilari Harbora.

Ukoliko tražite raznovrsnost, Bliski istok je prava destinacija. Nakon Tokija, “veliki grad hrane” predstavlja Santjago u Čileu.

Berlin je grad za vegetarijance, u Londonu se nalaze najbolji barovi na svetu, dok se najbolji kokteli na svetu služe u Los Anđelesu.

U dubinama kanadskog jezera Minevanka krije se prava zanimljivost.

U pitanju je nekadašnje odmaralište koje se, danas, može “posetiti” isključivo pomoću ronilačke opreme.

Odmaralište na dnu jezera

Jezero Minevanka u Alberti, na prvi pogleda izgleda kao svako drugo jezero na planeti. Vegetacija koja ga okružuje bogata je zimzelenom šumom, a samo jezero prostire se na 20 kilometara, istočne strane nacionalnog parka Banf. U pitanju je destinacija za sve zaljubljenike u prirodu, ali i idealna za sportiste.

Ono što posetioci verovatno nisu znali, dok su uživali u pogledu na veličanstveno jezero, jeste tajna koju ono krije. Naime, na dnu Minevanka jezera nalazi se grad.

Turističko naselje poznato kao Minevanka Landing izgrađeno je krajem 19. veka. Činile su ga četiri avenije, tri ulice, hoteli, restorani i nekoliko kuća.

Brana zapečatila sudbinu gradića

Kako bi se gradić snabdeo energijom, izgrađena je brana, 1912. godine, koja je postavljena nizvodno. Vrlo brzo je ovakva postavka brane dovela do poplave koja je prekrila celo područje. Ali i nakon ove katastrofe, gradić je polako nastavio da se razvija. Do užasne sudbine, dovela ga je izgradnja druge brane, 1941. godine.

Gradić na dnu jezera nije istrulio, iako je većina objekata izgrađena od drveta, pa se tako može i “posetiti” ali isključivo pomoću ronilačke opreme. Ovo neobično naselje, svake godine poseti oko 8000 ronilaca.