Selo Trunjan na Baliju poznato je po neobičnom ritualu sahranjivanja.

Naime, stanovnici ovog sela veruju u ujedinjenje s prirodom nakon smrti.

Tradicija sahranjivanja

U selu Trunjan u Baliju tela preminulih se postavljaju u podnožje svetog drveta dopuštajući im da se ponovo ujedine s prirodom.

Ovo selo često se povezuje s narodom Bali Aga, koji se odlikuje konzervativnim načinom života s drevnim običajima neolita i netaknutim spoljašnjim uticajima.

Za urođenike ovakav ritualni način sahranjivanja predstavlja tradiciju. Ukoliko telo nije kremirano ili spaljeno u požaru, ono se postavlja u zemlju u podnožje drveta, i na taj način se duši omogućava ponovno ujedinjenje sa prirodom.

Sveti ritual sahranjivanja izvodi se kada neko od meštana umre prirodnim putem. Tada se telo prekriva belim pokrivačem i ostavlja u podnožju drveta.

Druga tela se pokrivaju šatorom od bambusovog drveta i stavljaju u zemlju.

Stanovnici sela Trunjan dopuštaju da tela dragih ljudi istrunu na svežem vazduhu, a kasnije njihove ostatke, odnosno lobanje smeštaju na posebno mesto, do kog može da stigne jedino brodom.

Veruje se da se ovaj jedinstveni i tradicionalni način sahranjivanja ritualno sprovodi hiljadu godina.

Tim sačinjen od rumunskih i nemačkih arheologa otkrio je na zapadu Rumunije praistorijsko utvrđenje.

Reč je o najvećoj tvrđavi u Evropi koja je stara 3.400 godina.

Najveće praistorijsko zdanje

Florin Golgatan, arheolog i istraživač Arheološkog instituta u Klužu naveo je da je reč o najvećem praistorijskom utvrđenju u Evropi iz Bronzanog doba i da je njegov tim koristio specijalnu opremu za podzemna merenja.

Nedavno je završeno otkopavanje 55 hektara na lokaciji od 80 hektara, u okolini mesta Santana, na kojoj je nalazište koje datira iz perioda od 1.4000 do 1.200 godine pre nove ere.

U planu je nastavak iskopavanja tokom sledeće godine.

Prema rečima Florina Golgatana, nemački arheolozi su pomogli finansiranjem i specijalizovanom opremom.

Iskopavanja na ovoj lokaciji, počela su tokom 2009. godine.

FOTO:www.canoe.com

Puma Punku u Boliviji predstavlja jedno od najmisterioznijih drevnih naselja.

Reč je o predelu koji je godinama prava zagonetka za istoričare i arheologe.

Misteriozni Puma Punku

Grad Puma Punku smešten je na jugoistočnoj strani jezera Titikaka i obuhvata jedan deo drevnog grada Tijavanako.

Misterija ovog grada koji prethodi prisustvu Inka u delu Južne Amrike, leži u složenosti ali i preciznosti struktura koje prožimaju ruševine. Naime, u pitanju su fino sečeni svodovi i ostaci kamenih blokava, bez i jednog traga dleta.

Ovi radovi od kamena teže i do 800 tona, a sadrže savršeno isečene ivice.

Profesor antropologije Univerziteta u Viskonsinu, Džejson Yaegere navoda je grad bio napušten kada su Inke naselile to područje 1470. godine. Tada su u svoje carstvo uključili Puma Punku i ostatak Tijavanaka.

Mit o nastajanju čovečanstva

Inke su živele u verovanju da je Puma Punku mesto gde je njihovo božanstvo Vitacocha stvorilo ljudske pretke svih nacija, a zatim ih poslalo u svet, da nasele svoje zemlje. Strukture koje su postojale pre njihovog dolaska, Inke su prilagodile ritualnim aktivnostima u svojoj kosmologiji.

Kameni portreti u okolini Puma Punku služili su Inkama kao modeli prvih ljudi iz njihovog mita o stvaranju čovečanstva. Naime, oni ustvari predstavljaju prethodne vladare grada.

Ono što istorčari i arheolozi još nisu uspeli da odgonetnu jeste pitanje porekla i datum nastanka ovog mesta.

Prema istraživanju radiokarbonskom metodom, nalazište je napravljeno otprilike između 500. i 600. godine nove ere. Međutim, ova metoda nije pouzdana, a strukture su možda izgrađene i hiljadama godina pre tog perioda.

Ranije istraživanje koje je sproveo Artur Posnansky, pokazalo je da Puma Punku datira od 15.000 godina pre nove ere, a tezu je podržao i arheolog Nil Steede. Posnansky je koristio astronomska poravnanja na glavnom hramu u naselju kako bi otkrio iz kog perioda potiče i navodi da su i sami tvorci hrama koristili ista poravnanja kada su ga gradili.

Kako bi se utvrdila tačna namena, starost i poreklo ovog mesta, potebna su dalja i podrobnija istraživanja. Do sada je vrlo malo otkriveno o ljudima koji su naseljavali ovo područje pre dolaska Inka.

Nakon 100 godina traganja i istraživanja Artemidin hram ugledao je svetlost dana.

Tim naučnika iz Švajcarske otkrio je nalazište u podnožju brda, u blizini ribarskog grada Amartintos.

Davno izgubljeni hram boginje

Hram posvećen boginji lova i meseca, Artemidi otkriven je na zapadnoj obali grčkog ostva Ebeja ili Evia.

Davna, prva iskopavanja u potrazi za izgubljenim hramom počela su na Amarintosu početkom 20.veka. Međutim, uspešni deo iskopavanja počeo je tek 2007. godine.

Struktura hrama otkrivena je 2012. godine, kada je tim predvođen Karlom Reberom, profesorom sa Univerzitete u Lozani otvorio istražne rovove. Naime, hram je otkriven 10 kilometara od nalazišta za koje se smatralo da je prava lokacija.

Prvi pokazatelji davno izgubljenog hrama bili su delovi masivnog zida koji datira iz perioda klasične Grčke.

Otkriće odgovarajućih artefakata i natpisa pokazalo je da je ovaj hram bio krajnja tačka u toku godišnje procesije ljudi iz trgovačkog grada Eretrija do Amarintosa, duhovnog centra posvećenog boginji meseca.

Za postojanje hrama Artemidi istraživači su znali zbog duge tradicije drevnog grada i povezanosti sa boginjom.

U pitanju je jedno od najvažnijih svetih mesta centralne Grčke tog perioda.

Ime grada Amarintos, potiče od lokalnog čoveka, čija je naklonost ka Artemidi poznata. Artemidin hram u Efesu bio je jedno od Sedam svetskih čuda starog sveta.

Na mestu na kom je nekada počivao hram danas se nalaze samo ostaci svetilišta.