Nakon što je jedini stanovnik ostrva Despotiko, otkrio vizantijski novčić, 2010. godine, započelo je veliko istraživanje.

Naime, antička luka Delos koju štite ostrva grčkih Kiklada, smatra se mestom rođenja Apolona i Artemide.

Arheološka istraživanja

Delos se nalazi na pola puta od Atine do Krita, a sa takvim geografskim položajem, ovo mesto je predstavljalo značajnu luku i obaveznu stanicu svih mornara i vernika.

Južno od Delosa nalazi se Paros, koji je zahvaljujući snežno belom mermeru, poneo titulu najlepšeg u Kikladima.

Prema procenama arheologa, skoro 80 odsto grčkih antikviteta, nastalo je od mermera sa Parosa. Od tog istog mermera izrađene su i statue na Delosu.

Arheolozi su na susednom ostrvu Despotiko otkrili jedan od najvećih svetih spomenika.

Stručnjaci navode da je reč o kapelama koje su bile od velikog značaja za kapetane i mornare, a Despotiko je bio najveće svetilište u Kikladima nakon Delosa.

To znači da je Delos bio veoma važno svetilište, kako zbog svoje moći, tako i zbog arheološkog bogatstva.

Kada je pastir, tokom 2010. godine otkrio novčić, arheolozi su započeli istražvanje i pronašli više od 6.000 arhitektonskih predmeta samo u jednom zidu. Otkriveno je oko 85 delova statue i 200 keramičkih komada na kojima se nalazi natpis “Apolon”.

Arhelozi su nakon dubljeg istraživanja pronašli i sedam visokih stubova izrađenih od mermera sa Parosa, koji su bili osnove jednog od 22 hrama posvećenih Apolonu širom Kiklada.

Stanovnici Parosa vladali su ovim svetilištem, sve do sredine 6. veka pre nove ere, kada su izgradili sopstveni hram u Despotiku. Veruje se da je ovaj hram veći od hrama u Delosu.

Stručnjaci se trenutno bave rekonstrukcijom svetilišta.

Arheolozi su locirali prva konkretna otkrića izgubljenog drevnog grada.

Prema predanju, grad su osnovali trojanski ratni zarobljenici, nakon što su Grci uništili Troju.

Lociran drevni grad

Ministarstvo kulture Grčke saopštilo je da su istraživanja trajala od septembra do oktobra na Peloponezu. Otkriveni dokazi potvrđuju nekadašnje postojanje drevnog grada Teneje, za čije se postojanje znalo isključivo iz drevnih tekstova.

Prema rečima Elene Korka, glavnog arheologa, na području istraživanja su od 2013. godine otkrivene zidine, zatim otvori za vrata, podovi i kermika koji datiraju iz 4. veka pre nove ere.

Kako se navodi u saopštenju, istraživanje se nastavlja i na grobljima koja okružuju drevnu Teneju.

FOTO: time.com

Rezolucija ljudskog oka iznosi 576 megapiksela.

Ovu tvrdnju izneo je naučnik, fotograf i doktor Rodžer Klark.

Ljudsko oko je analogno kameri?

Ukoliko ovaj podatak uporedimo sa kamerom od 12 megapiksela na telefonu, razlika je ogromna.

Naime, rezolucija od 576 megapiksela znači, ako bismo stvorili ekran sa slikom koja je toliko oštra i jasna da ne možemo razlikovati pojedinačne piksele, da bismo morali upakovati 576 megapiksela u oblast veličine vidnog polja.

Kako bi došao do ove brojke, doktor Klark je samo pretpostavio optimalnu vizuelnu oštrinu u vidnom polju ili to da se naše oči kreću pre nas, po prizoru.

Međutim u jednom pogledu, rezolucija se smanjuje za oko 5 do 15 megapiksela.

Zašto je tako?

Naime, naše oko ima mnogo mana koje kamera ne prihvata. Odnosno, mnoge prizore visoke rezolucije vidimo samo na malom prostoru i to u samom centru vidnog polja koji se naziva fovea. U pitanju je mrtva tačka gde se optički živac sreće sa mrežnjačom.

Oči pomeramo po prizoru, kako bismo sakupili što više informacija i kako bismo ispravili nesavršenosti u vizulenom sistemu.

Oko nije objektiv fotoaparata i ono ne skuplja fotografije u memoriji, ono skuplja podatke, a zatim ih prosleđuje u mozak kako bi se formirala slika.

Postoje rezolucije ekrana, na kojoj naše oči ne mogu da razlikuju piksele.

Izvor: nationalgeographic.rs