Insekti su posve neobična bića koja nastanjuju našu planetu. Jedna od najpoznatijih vrsta, po marljivost, radu ali po tome što umeju biti prave napasti, jesu mravi. A da li ste znlali da postoje i one vrste mrava koje se žrtvuju za opstanak kolonije?

Živa bića evoluiraju i poseduju određene karakteristike. Život i svakodnevne obaveze predstavljaju svakodnevnu borbu za ljude, isto tako za životinje, ptice i insekte svakodnevnicu čini konstantna borba za opstanak.

Nova vrsta mrava

Nova vrsta mrava pojavila se na području džungle u Borneu. Nazivaju se Colobopsis exploden, jer je metod njihove odbrane eksplozivan, Naime, ukoliko osete da opasnost preti koloniji, kako bi je odbranili, žrtvuju se na specifičan način tako što eksplodiraju.

Pripadnici ove vrste ili radnici u koloniji, sadrže uvećane žlezde u telu, koje proizvode sluzavu, toksičnu žutu materiju.

Ukoliko dođe do napada na koloniju, ovi članovi napadaju napadača čeljustima, zatim se obavijaju i izvijaju oko njega dok im telo ne pukne, oslobađajući na taj način toksičnu materiju iz uvećanih žlezda. Ovakav način odbrane može ozbiljno da povredi pa čak i da ubije napadača.

Postojanje ove vrste zabeleženo je davne 1916. godine, ali nije jasno zašto su informacije o “eksplodirajućoj” vrsti ostale pod velom misterije.

Ceo tim istraživača uputio se u Borneo kako bi se otkrile karakteristike nove vrste.

Entomolozi, mikrobiolozi, hemičari i botaničari, timskim radom, uspešno su otkrili 15 novih podvrsta, koja pripadaju vrsti Colobopsis cylindrica.

Sudar galaksija predstavlja pravi spektakl u svemiru. Naime, naučnici su uočili sudar čak 14 galaksija. Ovaj događaj odigrao se na krajnje vidljivoj tački univerzuma.

Naučnici su saopštili da su otkrili četrnaest neobičnih objekata, koji su se kretali velikom brzinom, dok se nisu spojili u masivnu galaksiju.

Pogledajte i:Kojom brzinom se rotiraju galaksije?

Galaksija nastala sudarom 14 manjih galaksija

Otkriveni sudar 14 jarkih objekata, odnosno galaksija doveo je do stvaranja nove velike galaksije. Naučnici napominju da će tu nastati jezgro galaktičkog jata, jedno od najvećih u svemiru.

Galaksije koje su učestvovale u ovom nebičnom spektaklu, nalazile su se odnosu i rasporedu, u kakvom su bile i pre 1,4 milijarde godina.

Otkrivene su zahvaljujući teleskopima stacioniranim na Južnom polu. Prema navodia naučnika, galaksije su otkrivene zahvaljujući jakoj svetlosti koju su odašiljale.

Kakve veze imaju duhovi, japansko ostrvo i brod? Kakvu tajnu krije ovo japansko ostrvo?

Ostrvo po imenu Hašima, nalazi se u blizini obale Nagasakija, a naziv “Japanski brod” ponelo je krajem 1890. godine.

“Japanski brod”

Stanovnici ostrva bili su rudari, a neobičan nadimak zadobilo je zahvaljujući svom neobičnom izgledu. Godine 1890., kompanija “Micubiši” kupuje ostrvo i tamo započinje svoj projekat eksploatacije uglja s dna mora.

Ova kompanija izgradila je u tom periodu i prve višespratnice na svetu. Danas, ova zdanja ne predstavljaju iznenađenje, već deo mesta koje je u potpunosti napušteno i uništeno.

Hašima je nekad bilo jedno od najnaseljnijih mesta na planeti, dok “Japanski brod” predstavlja dom duhova. Naime, tokom 60-ih godina, prošlog veka, nakon što je ugalj zamenjen naftom, ovo ostrvo zadesila je sudbina kao i sva ostala rudarska mesta. Jednostavno je zatvoreno i napušteno.

Naziva se ostrvo duhova, jer je prazno dok ulice ali i unutrašnjost solitera podsećaju na scene iz horor filmova. Mnogi soliteri ostali su ispunjeni raznim nameštajem i ostalim predmetima i uređajima, koji su činili svakodnevnicu nekadašnjih stanovnika.

Zanimljiva je i informacija da je ovo ostrvo i ovakvo okruženje zapalo za oko producentima filma o Džejmsu Bondu. Upravo je tamo snimljen film “Skyfall”.

Ostrvo duhova za turiste otvoreno je od 2009. godine.

Hašima se nalazi na listi čekanja za uključenje na UNESCO-vu listu Svetske baštine, što vrlo lako može i potrajati, jer se Južna Koreja tome protivi. Razlog ovog protivljenja leži u prošlosti. Naime, ostrvo Hašima je tokom Drugog svetskog rata bilo mesto prinudnog rada, gde su držani korejski i kineski zarobljenici, koji su radili najteže i najgore poslove.

Naučnici otkrili zanimljiv podatak – na koji način možemo iskoristiti pivo. 

Hemičari sa Univerziteta u Bristolu sproveli su istraživanje, u kojem glavnu ulogu igra pivo. Naime, upotrebili su pivo kao glavni sastojak za proizvodnju, verovali ili ne, održivog benzina.

Pivo kao gorivo

Istraživanje je sprovedeno u cilju otkrivanja alternativnih fosilinih goriva, koja bi zamenila dizel i benzin. Kako etanol ne predstavlja odgovarajuću zamenu, zbog manje gustine energije, meša se u velikoj meri sa vodom što prouzrokuje koroziju motora.

Naučnici su pokušali da dođu do rešenja testiranjem butanola, koji se pokazao kao dobra alternativa. Ipak, ovo nije idealno rešenje, jer se do butanola teško dolazi iz održivih izvora.

Prema navodima vođe tima ovog istraživanja, Dankana Vasa, alokohol u alkoholnim pićima jeste etanol, koji je potreban i odgovarajući za pretvaranje u butanol.

Butanol poseduje potreban potencijal i mogao bi da se koristi kao zamena za benzin. Testiranje je pokazalo da potencijal butanola može podići najkvalitetnije pivo.

Pretvaranje etanola u butanol naziva se katalizator. U pitanju je tehnologija u kojoj se koriste razne hemikalije za ubrzavanje i kontrolu hemijskih reakcija.

Hemičari navode da se pivo ipak neće korisiti kao glavni sastojak, na industrijskom nivou, u ovom procesu. Njihov cilj jeste, dobiti etanol za gorivo kroz fermenataciju, koja će u velikom postotku imati sličan hemijski sastav piva. Napominju i da je pivo trenutno, najbolja solucija, odnosno “materijal”, koji je dostupan za naučno testiranje i anallizu.

Iako malo poznat današnjem društvu, ovaj danski hemičar, osmislio je i poklonio svetu pH skalu. 

S.P.L Sorensen osmislio je pH skalu kao metod za testiranje kiselosti ili alkalnosti supstanci, koji se svakodnevno koristi širom sveta.

Putem hemije

Sorensen je rođen 1868. godine u Havelbergu u Danskoj, a studije je započeo u osamnaestoj godini na Univerzitetu u Kopenhagenu. Mladi naučnik želeo je da započne karijeru u oblasti medicine, ali uticaj mentora i hemičara SM Jorgensena, naveo ga je da se predomisli i preusmeri ambicije ka hemiji.

Život van laboratorije

Kao i većina studenata, Sorensen je bio angažovan na honorarnim poslovima u toku studija. Dok je spremao doktorat, radio je kao asistent na odseku za hemiju u laboratoriji danskog Politehničkog instituta, ali i kao asistent na geološkim istraživanjima. Vreme van laboratorije provodio je na Kraljevskom pomorskom pristaništu, gde je pronašao dodatni posao.

Posao u najboljoj svetskoj laboratoriji

Od 1901. do 1938. godine, Sorensen je bio na funkciji direktora odseka za hemiju Karlsberg Laboratorije u Kopenhagenu. Laboratorija je otvorena u sklopu pivare Karlsberg, koju je osnovao JC Jakobsen, 1875. godine. U toku rada u ovoj laboratoriji Sorensen je došao do značajnog otkrića.

Otkriće pH skale

Najveće dostignuće u karijeri S.P.L Sorensa upravo je pH skala, koja se koristi i danas kao parametar za utvrđivanje kiselosti odnosno baznosti supstanci. Skalu je razvio tokom 1909. godine. Veliku pomoć i podršku u toku rada i istraživanja, pružila mu je supruga Margret Sorensen, takođe naučnica.

Pećine predstavljaju prava čuda prirode. Oblikuju ih naslage gipsa, magmatskih stena, kreča, soli, pa i leda.

Neke pećine kriju tajne, druge sopstvenu reku, dok pojedine predstavljaju dom pojedinim bićima.

Najpoznatije pećine na svetu

1. Najveća pećina na svetu nalazi se u Vijetnamu. Hang Son Dong je velika pećina koja sadrži sopstvenu reku i džunglu.

2. Jedna od najvećih i najdubljih pećina na svetu je Xiaozhai Tiankeng, u Kini. Duboka duboka je 622m, a široka 626m.

3. Najduža podvodna pećina je pećina Orda, koja se nalazi se u Rusiji. Otkriveni su komadi gipsa veličine autobusa koji se odlamaju sa njenih zidova.

Pogledajte i: Ostaci čoveka stari preko 9000 godina

4. Lasko pećine na jugozapadu Francuske bile su domovina najranije umetnosti paleolita. Stare su oko 17.300 godina.

5. Ajsrizenvelt je najveća ledena pećina na svetu. Nalazi se u Austriji i zauzima ukupno 48 km površine.

6. Pećina Jeita Grotto u Libanu sadrži najveće stalaktite, čija visina doseže i do 8 metara.

7. Pećina Vaitomo na Novom Zelandu predstavlja dom velikom broju svetlećih larvi. Svetlost ovih insekata može biti toliko jaka da obasjavaju pećinu bez dodatne svetlosti.

8. Krubera je najdublja pećina na svetu i nalazi se na Kavkazu. Duboka je 2000 metara.

Kada se govori o broju vremenskih zona u jednoj državi, pomišlja se na države koje svojom teritorijom obuhvataju najveće delove planete i koje se prostiru i na dva kontinenta. 

Na svetu postoje 24 vremenske zone.

Država sa pet vremenskih zona

Zemlja kao što je SAD, samo na kopnu ima četiri vremenske zone, pa i jednu na Aljasci. Veliki broj ljudi će pomisliti da je u pitanju Rusija, jer se prostire na dva kontinenta, Eropu i Aziju. Ali, ni jedna od ove dve velike države nema najviše vremenskih zona, već naprotiv, odgovor je neverovatan. U pitanju je mnogo manja država od dve navedene.

Naime, radi se o Francuskoj.

Francuska se nalazi u zoni srednjevekovnog vremena ili CET, kao i ostatak srednje Evrope. Brojne bivše kolonije, koje je Francuska imala, donele su joj titulu “države sa najviše vremenskih zona”. U grupu nekadašnjih kolonija spadaju Gvadelupe na Karibima, Francuska Polinezija na Pacifiku, Reunion u Indijskom okeanu.

Nakon Francuske slede Rusija i SAD, koje imaju po 11 vremenskih zona. Sjedinjene Američke Države, takođe, imaju prekomorske teritorije, poput Havaja.

Rusija zauzima veliko područje i prostire se preko dva kontinenta, od rta Dežnjev do oblasti Pskov.

Planeta Zemlja krije mnoge opasnosti koje vrebaju iz prirode. Vremenske nepogode, mogu biti izuzetno opasne, ali koje su najsmrtonosnije? Koja su to mesta na našoj planeti najopasnija po ljudski život?

Na koji način elementi bez kojih ne možemo da zamislimo život -voda, vatra, zemlja i vazduh, u isto vreme predstavljaju i najveću opasnost?

Voda

Najopasniji moreuz je Saltstraumen u Norveškoj, stekao je ovu reputaciju zbog jake struje i kao takav predstavlja jedan od najmoćnijih svetskih vrtloga.

Zatim, jedno od opasnijih mesta za posetiti jesu “prolazna ostrva” na Maldivima. U pitanju su ostrva koja su podložna porastu nivoa mora. S promenom klime, povećava se i rizik od porasta vode, pogotovo u vreme cunamija i velikih oluja.

U Tihom okeanu dogodi se oko 71 procenat cunamija, a najopasniji cunami dogodio se 2004. godine. Oluja je tada pogodila obalu Sumatre u Indoneziji, a Indijski okean odneo je oko 280 hiljada života.

Vazduh

Jezera koja se nalaze na području vuklanskih aktivnosti, nazivaju se “jezera ubice”. U pitanju su jezera Nious u Kamerunu i Kivu na granici Demokratske Republike Kongo u Ruande. Na područjima u kojima iz dna jezera izbija ugljen-dioksid, u toku erupcije vulkana, dolazi do eksplozije s dna jezera i do formiranja oblaka. Najveća eksplozija dogodila se 1980. godine, koja je odnela oko 1.700 ljudski života i oko 3.5oo životinja.

Pored gasova, tu su i vetrovi koji takođe mogu biti smrtonosni. Naime, najvetrovitije mesto na svetu je Rt Denison na Antarktiku, gde sezonske oluje izazivaju vetrove koji uništavaju naseljena područja. Najjače oluje stvaraju se oko toplih okeana, kada vetrovi jačaju promenom pritiska. U pitanju je pojava koja se naziva Koriolisov efekat, a usled njega nastaju uragani, tajfuni i cikloni. Ostrvo Haiti je najugroženije na Karibima, kada su ovi vetrovi u pitanju.

Zemlja

Tektonska aktivnost utiče na sigurnost određenog područja. Pokretne ploče od kojih se sastoji Zemljina kora, u toku pomeranja mogu stvoriti potencijalnu energiju. U pitanju je enrgija koja nastaje između ploča, a zatim prolazi kroz pukotine i stvara seizmički talas, koji trese zemljinu površinu. Najugroženije mesto, ovom pojavom, na svetu jesu Filipini. Najveći i najsmrtonosniji zemljotres ikad, pogodio je Kinu i odneo preko 800 hiljada života, 1556. godine.

Gradovi u kojima su zemljotresi česta pojava su Los Anđeles i Tokio.

Vatra

Do vulkanskih aktivnosti dolazi tektonskim pomeranjem. Od posledica vulkanskih erupcija stradalo je više od 200 hiljada ljudi u poslednjih 400 godina.

Afarska depresija u Etiopiji ima najveću vulkansku aktivnost na svetu. Prosečna, izmerena temperatura na ovom odručju iznosi oko 34.4 stepeni Celzijusovih. Stručnjaci navode da je Indonezija na samom vehu mesta u kojima postoji veliki rizik od vulkanskih aktivnosti.

Erupcija vulkana Tambora, na ostrvu Sumbava ubila je 70.000 ljudi, 1815. godine. Izazvala je i klimatske nepravilnosti, 1816. godine, koja je dovela do gladi i pojave raznih bolesti. Ova godina poznata je i kao “godina bez leta”.

Proces proizvodnje svile nije ni malo jednostavan. U pitanju je dugo čuvana tajna.

Stanovnici Kine, čuvali su u strogoj tajnosti način na koji se svila proizvodi.

Proces nastanka svile

Navodno, stanovnici Kine su nekada u strogoj tajnosti, pa čak i pod smrtnom pretnjom, krili način na koji proizvode svilu.

Istoričari tvrde da je tehniku prerade svile osmislila Si Ling Či, supruga Žutog imperatora Huang Tija, oko 2.700. godine pre nove ere. Sasvim slučajno došla je do zanimljivog saznanja. Naime, čaura svilene bube upala je u njenu šoljicu punu čaja, a nakon što je izvadila čauru otkrila je niti odličnog kvaliteta.

Zahvaljujući ovom, slučajnom otkriću, Si Ling je dobila ime Boginja svilenih buba ili Šen Tan.

Poznato je da je otkriće svile dovelo do razvijanja veilkog trgovačkog puta poznatog kao “Put svile”, a samim tim i do bržeg razvijanja udaljenih civilizacija.

Svila predstavlja tekstilno vlakno koje se dobija od čaure svilene bube, Bombyx mori. Iz pljuvačnih žlezda, ova buba luči fibroin ili protein u tečnom lepljivom stanju. Ukoliko dođe u kontakt s vazduhom, prelazi u tvrdo stanje. Svilena buba zatim luči sericin, koji se vezuje sa fibroinom i na taj način stvaraju se svilene niti.

Kako bi se sačuvale svilene niti, tokom izleganja iz čaure, ona se okružuje vrelim vazduhom ili vrelom, ključalom vodom. Vreli uslovi ubijaju svilenu bubu. Nekada su primenjivani manje agresivni metodi, kao što je izvlačenje svilenih niti iz čaure. Ovaj metod pokazao se kao slab i neuspešan.

Svila se razlikuje po načinu obrade niti, odnosno sirovog materijala.

Naučnici navode da svake godine strada oko 10 miliona čaura svilene bube i da se radi na otkriću novih metoda koje bi omogućile odvajanje niti sirove svile, a da se pri tom ne ubijaju gusenice.

Kako gusenica prolazi kroz proces regeneracije, nakon povrede, naučnici su osmislili sledeći način. Ubrizgavanjem hemijskih materija u zdravu gusenicu prouzrokovaće fazu inkubacije, kako bi se insekt oporavio nakon izvlačenja svilenih niti iz čaure.