Nije reč o arheološkom otkriću. Naime, u pitanju je izgradnja podvodnog muzeja.

Muzej će biti izgrađen na području između Bolivije i Perua, na dnu jezera Titikaka.

Kolevka različitih kultura

Jezero Titikaka prostire se na području od 8.562 kvadratna kilometra između Bolivije i Perua i predstavlja stecište i kolevku raznih kultura koje su ponikle pre kolonijalne ere.

Bolivijske vlasti donele su odluku o izgradnji muzeja na dnu ovog jezera, u vrednosti od deset miliona dolara. Ovakva odluka bolivijskih vlasti povezana je sa arheološkim otkrićima. Naime, na dnu jezera pronađeno je nekoliko hiljada drevnih predmeta.

Plan je da muzej postane arheološki, biološki i turistički centar i kao takav predstavljaće jedinstveni muzej na svetu.

Kako navodi ministarka kulture Vilma Alanoka, u poslednjih nekoliko godina na dnu jezera otkriveno je oko 10.000 raznih arheoloških predmeta, od kostiju do predmeta od metala i keramike koji su pripadali starim civilizacijama.

Muzej na “dnu jezera” biće izgrađen oko 100 kilometara od glavnog grada.

Verovanje pojedinih biologa i demografa je da će se granice ljudskog života pomeriti.

Da li će se život kakav poznajemo promeniti u potpunosti?

Životni vek više od veka?

Prema mišljenju grupe naučnika granice ljudskog života bi, nakon sprovedene statističke analize o verovatnoći preživljavanja oko 4.000 ljudi koji su prešli stotu, odnosno napunili 105 godina i više, u budućosti mogle da se pomere.

Naučnici sa Univerziteta”Sapijenca” predvođeni deomografom Elizabetom Barbi i statističarem Frančeskom Lagonom sa italijanskog Univerziteta “Roma tre”, došli su do zaključka da rizik od smrti dolazi u ravnotežu nakon 105 godine, na taj način stvarajući “plato smrtnosti”.

Navodno, kako tvrde, šanse da neko umre, nakon što doživi te godine su pola-pola.

Razmišljajući o ovakvoj tvrdnji, francuski demograf Žan Mari Robin navodi da, ako postoji uravnoteženje smrtnosti, to bi značilo da granice smrtnosti postaju istorija, jer granice ljudske dugovečnosti ne bi postojale.

Rizik od smrti

Nakon rasprava i teoretisanja u naučnim krugovima o gornjoj starosnoj granici života, isplivala je tvrdnja da se rizik od smrtnosti povećava u odraslom dobu, do osamdesete godine života.

Međutim, takva tvrdnja dovodi do pitanja šta se dešava sa ljudima kada uđu devedesetu ili stotu godinu?

Postoji li “rok trajanja”?

Naime, nakon ispitanih demografskih podataka, tim naučnika je utvrdio da postoji “rok trajanja” ljudske vrste i da je stopa smrtnosti u porastu. Druga grupa stručnjaka, takođe je prošla kroz iste podatke i došla do zaključka da se rizik od smrti poravnava, odnosno da u dubokoj starosti ljudski životni vek nema gornju granicu.

Najstariji na svetu

Debata o granici životnog veka pokrenuta je 2016. godine. Tim genetičara je analizirao starosna doba najstarijih stanovnika na svetu. Stručna procena je da ljudska dugovečnost dostiže vrhunac u 115 godini života. Istaknut je i primer nekolicine koji su do sredine devedesetih godina živeli najduživ životni vek ikad zabeležen. Naime, u Francuskoj je živela Žan Kalme, koja je 1997. godine premunula u 122 godini.

Istraživanje naučnika počivalo je na fokus grupi ljudi starih 105 godina i više na području Italije. Naime, reč je o državi sa najvećim procentom starih ljudi po glavi stanovnika.

Većina naučnika stoji pri tvrdnji da ovi podaci najbolje dokazuju početak uravnoteženja smrtonsti u dubokoj starosti.

Danas, širom sveta živi oko 500.000 ljudi starijih od 100 godina. Reč je o brojci čije se udvostručenje predviđa u narednoj deceniji.

Ukoliko rizik od smrtnosti u kasnijem dobu ostane ujednačen, broj ljudi starijih od 100 godina će da raste i to po stopi od jedne godine po deceniji.

Stručnjaci napominju i strahuju da postoji mogućnost od širenja mutiranih gena.

Naime, životinje, odnosno vukovi koji su naseljavali područje Černobilja, danas žive širom sveta.

Mutirani geni vuka

Kako su ove životinje živele na mestu najveće ekološke katastrofe, koja se odigrala 1986. godine, u Černobilju, moguće je da danas šire mutirane gene, jer naseljavaju više različitih područja.

Naučnici ističu ovu mogućnost.

Prema poslednjoj evidenciji oko 300 jedinki naseljavalo je područje, dok je 2016. godine zabeležen odlazak velikog broja vukova van granica Černobilja.

Sprovedena studija pokazala je da je 30 kilometara područja oko Černobilja ostalo sačuvano, jer ga ljudi nisu naseljavali, odnosno nije postojao ljudski faktor koji bi uticao na bilo koji način.

Pogledajte i: Najradioaktivnija mesta na planeti

Černobiljska katastrofa

Do katastrofe je došlo 26. aprila 1986. godine u nuklearnoj elektrani u tadašnjoj Sovjetskoj Ukrajini. Smrtonosni talas otrovao je i ubio veliki broj ljudi, a samo područje učinio nemogućim za život.

Od tog momenta, vukovi se razvijaju, a naučnici pokušavaju da objasne obrazac njihovog ponašanja.

Zahvaljujući odašiljačima, uspeli su da lociraju i prate mladog vuka, koji je napustio zonu katastrofe. Vođa istraživanja vukova iz Černobilja, Majkl Bajrn, navodi da se populacija vukova povećala za sedam puta.

U roku od tri nedelje, vuk je prešao 300 kilometara. Naime, stručnjaci navode da nijedan vuk nije radioaktivan, ali se ne može sa sigurnošću tvrditi da ne nose mutirane gene.

Područje bogato starim stablima i maglom koja ih obavija, na severu Španije, predstavlja jedno od najmističnijih na svetu.

Baskija, na severu Španije, skriva pravu oazu, šumu Ozareta.

“Čudna šuma je to”

Naime, u okviru Prirodnog parka Gorbea u Baskiji nalazi se šuma Ozareta. U pitanju su veoma stara stabla i gusta magla koja ih često obavija. Zbog ovakvog okruženja i karakteristika, šuma Ozareta svrstana je na listu najčudnijih područja na svetu.

Područje Prirodnog parka Gorbea prostire se između pokrajina Alava i Biskaja, na 20.008 hektara. Reč je o zaštićenom području koje je i najveći prirodni park u Baskiji.

Ovo područje proglašeno je prirodnim parkom, juna 1994. godine, dekretom vlasti u Baskiji. Cilj dekreta je zaštita nasleđa regije, kao i podrška ruralnom razvoju i povratku prirodi i njenim bogatstvima.

Park je dobio naziv po najvišem vrhu Gorbei, koji se nalazi na 1.482 metra nadmorske visine. Pored “mistične” šume, posetioci parka mogu uživati u pećini Mairelogoreta, u vodopadu i livadama Arabe.