Tokom 40 godina, ovaj afrički grad, bio je grad dijamanata i prve rendgen stanice, a zatim je postao pustinja.

Reč je o napuštenom Kolmanskopu.

Nastanak Kolmanskopa

Jedan od radnika na železnici, Zaharias Levala, tokom 1908. godine otkrio je dijamante u blizini železničke pruge, na mestu današnjeg Kolmanskopa. Nakon testiranja, potvrđeno je da su pravi. Brzo širenje vesti o otkriću dijamanata, navelo je stotine Nemaca da se upute ka Africi u potrazi za bogatstvom.

Kolmanskop je počeo da se širi velikom brzinom i počeo da liči na pravi nemački grad. Kao i svaki drugi veliki grad, imao je svoje pozorište, bolnice, električne centrale, fabrike, plesne i sportske hale.

Izolacija i okruženost pustinjom uticali su na to da ovaj grad postane pravi nemački raj kulture. Ovakva reputacija i bogatstvo učinile su da Kolmanskop postane i prva rendgen stanica na južnoj hemisferi, ali i mesto u Africi gde je prošao prvi tramvaj.

Međutim, do 1954. godine, nakon što je cena dijamanta počela da opada, ubrzo nakon Prvog svetskog rata i nakon što su u južnijim predelima Afrike otkriveni bolji dijamanti, grad je napušten.

Kolmanskop danas

Kolmanskop je danas grad duhova, koji posećuje jedino vetar, otkrivajući i pokrivajući delove grada nanoseći velike količine peska. Vetar je tokom decenija ostavio traga i na nemačkoj arhitekturi, koja je oronula.

Peščane dine su zarobile grad duhova i ispunile unutrašnjost nekadašnjih domova. Kako bi se očuvala istorija grada, rudarska kompanija De beers osnovala je muzej, tokom 1980. godine.

Ovakav jedinstven izgled privukao je brojne turiste, pa je tako grad postao i savršena lokacija za snimanje filmova. Naime, u Kolmanskopu je snimljen i film “Kralj je živ”, 2000.godine, kao i mnoge južnoafričke televizijske serije.

Jezero Turkana, ranije poznato kao Rudolfovo jezero, nalazi se u Velikoj rasednoj dolini u severnoj Keniji, dok njegov krajnji sever pripada Etiopiji.

Reč je o najvećem pustinjskom i alkalnom jezeru na svetu.

Najveće pustinjsko jezero

U Turakana jezero ulivaju se tri reke: Omo, Turkvel i Kerio. Jedno je od najvećih slanih jezera nakon Kaspijskog, Isik Kula i Vana. Stene koje okružuju jezero većinom su vulkanskog porekla.

U delu Kenije na kom se prostire ovo jezero klima je topla i sušna, pa su tako uobičajeni jaki vetrovi i još jače oluje. Jezero je zadržalo divlji karakter, zbog temperature i geografske nedostupnosti.

Stanovnici jezera su krokodili, škorpioni, zmije kao i veliki broj ptica i riba.

Pod zaštitom UNESCO-a

Pored jezera Turkana prostiru se tri Nacionalna parka koja su pod zaštitom UNESCO-a. Reč je o Sibiloi parku koji se nalazi na istočnoj obali jezera, zatim Centralnom ostrvu i Južnom ostrvu koji leže na samom jezeru i poznati su po krokodilima.

Prvi Evropljani koji su kročili na tlo jezera, 06.marta 1888., bili su Samuel Teleki i Ludvig Riter fon Hehnel. Jezero su nazvali po austrijskom prestolonasledniku Rudolfu. Ime Turkana je dobilo 1975. godine po najvećem plemenu koje živi u okoilini.

Arheolozi su na obalama jezera pronašli i najstarije poznate fosiline ostatke Homo habilisa, koji je živeo pre oko 2 miliona godina.

Pored brojnih teorija o mističnoj pojavi krugova na tlu pustinje u Namibiji, naučnici su uspeli da dođu do tačnih podataka i objasne njihovu pojavu.

Krugovi u pustinji podsećaju na površinu Meseca.

Misteriozni krugovi

Smatrali su se jednim od najvećih prirodnih misterija, pa su ih tako i pratile brojne teorije. Mnogi su verovali da se iza njih krije uticaj natprirodnih sila ili vanzemaljaca.

Međutim, naučnici su došli do odgovora. Krugovi prečnika 2-12 metara, koji su poređani u obliku saća nastali su usled kombinacije ponašanja biljaka i insekata.

Za ovu neobičnu prirodni pojavu, naučnici su imali dve teorije.

Prva teorija

Naime, prema prvoj teoriji naučnika, biljke koje se nalaze oko magičnih prstenova pomagale su komšijama – insektima, u borbi za vodu i oskudne hranljive sastojke.

Druga teorija

Druga teorija ukazuje da su krugove napravili mravi, termiti ili glodari.

Međutim, nijedna teorija nije dovoljno jasna, niti postoje dokazi koji bi ih adekvatno potkrepili. Korina Tarnita je u saradnji sa kolegama sa Univerziteta Prinston, kombinovala ove dve teorije i podrobnije ih istražila u kompjuterskoj simulaciji.

Eksperiment je pokazao da ključ, odnosno razrešenje misterije leži u kombinaciji između takmičenja podzemnih kolonija insekata iste vrste i nadvlačenja konopca između biljaka koji može da objasni postojanje samoorganizovanih obrazaca vegetacije.

Prema mišljenju naučnika, termiti su stvorili veće, a biljke manje krugove. Kružna formacija je nastala kao rezultat udaljavanja termita koliko je to bilo moguće, od gnezda vlastite kolonije bez zalaska u protivničku koloniju.

Sprovedeno istraživanje, više od 15.000 slika, otkrilo je nova gledišta o tvdnjama da su najbolja umetnička dela nastala usled tuge i patnje.

Cilj istraživanja je utvrđivanje na koji način je gubitak drage i voljene osobe uticao na stvaralaštvo jednog umetnika.

Umetnost pod okriljem tuge

Profesorka ekonomije Univerziteta “Brejdi”, Ketrin Grejdi analizirala je prikupljene informacije više od 15.000 slika, kako bi utvrdila navedeno. Ona je uporedila podatke o delima poznatih francuskih i američkih slikara sa datumima smrti važnih osoba u njihovim životima.

Mišljenje većine je da umetnici najbolje i najkvalitetnije stvaraju ukoliko pate, posebno zbog smrti bliske osobe. Međutim, Grejdiva je otkrila nešto sasvim suprotno.

Ona ističe da stvaranje pravog i odličnog umetničkog dela ne iziskuje patnju.

Slike koje su nastale tokom godinu dana od smrti bližnjeg, prema rezultatim istraživanja, prodate su po cenama nižim za 52 odsto u poređenju s prosečnom cenom i manje takvih slika se našlo u kolekciji „Metroplotena“.

Istraživanje je u velikoj meri zavisilo od podataka koje su o životima slikara zapisali biografi, koji su možda umanjili značaj smrti pojedinih važnih figura.

Nalazi ukazuju da još nije data završna reč o uticaju negativnih emocija na rad umetnika.

U prilog tvrdnjama ovog istraživanja idu i podaci do kojih su stručnjaci došli u ranijim studijama. Naime, podaci se tiču uticaja žalosti na svakodnevni život pojedinca.

Tokom kruženja oko Zemljinog prirodnog satelita, 1969. godine, posada Apola 13 čula je neobičan zvuk.

Da li je reč muzici sa Meseca?

Mesečeva muzika

Oznaka za poverljivost koja se našla na snimcima sa ovog putovanja skinuta je 2008. godine.

Na snimcima su prikazani članovi posade u kapsuli i njihova reakcija na misterioznu buku. Oni su, naime, odavali iznenađujući izraz lica kada su putem slušalica čuli neobjašnjiv zvuk.

Zvuk se pojavio kada se kapsula našla na drugoj strani Meseca, tako da je verovatnoća da on dopire sa Zemlje odmah precrtana. Snimak prikazuje astronaute koji razmišljaju o opciji da prenesu otkrivene informacije NASA-i.

Buka je trajala skoro ceo sat, dok se kapsula sa članovima posade nalazila na strani koja nije okrenuta ka našoj planeti.

Nasa nije odmah objavila ove informacije, odnosno to je uradila tek 2008. godine, kada je i skinuta oznaka “poverljivo”. Astronaut Alfred Vorden, član posade Apola 15, naveo je da je tamo moralo nešto da se nalazi, čim je neobični zvuk snimljen.

Iako su naučnici predstavili nekoliko mogućih rešenja, poput magnetnog polja ili atmosferskih ometanja, još uvek nije jasno šta je poreklo zvukova.

Mesečeva muzka za sada, ostaje misterija.